Dat is de titel van mijn column deze week op de site vn Investment Officer.
Hier is de tekst:
Het duurt uren, maar dan hoor je ook wat. Ik heb het over het eerste halfjaarlijkse optreden van Kevin Warsh, de nieuwe Fed-voorzitter, in het Huis van Afgevaardigden en de Amerikaanse Senaat afgelopen week. Warsh is er alles aan gelegen om mensen ervan te overtuigen dat hij geen schoothondje van Trump is en in plaats daarvan volledig toegewijd aan het beteugelen van de inflatie. Dat deed hij afgelopen week in het Congres met verve. “Inflation is a choice”, zei hij en onder zijn leiding zal de Fed prijsstabiliteit herstellen. Het klonk overtuigend, al is de ‘proof of the pudding’ natuurlijk ‘in the eating’.
Sommige Democraten probeerden aan Warsh negatieve opmerkingen over president Trump te ontlokken, maar daar danste hij behendig omheen. Tot mijn genoegen bejegenden veel Democratische Congresleden Warsh constructief en bij sommigen klonk duidelijk waardering voor zijn initiatieven om het functioneren van de Fed te verbeteren.
Bemoedigend
Heel interessant waren de vragen van een relatief jong Democratisch lid van het Huis van Afgevaardigden, Ritchie Torres. Warsh had diverse keren nadrukkelijk verklaard dat de twee doelstellingen van de Fed, prijsstabiliteit en maximale werkgelegenheid, even belangrijk zijn. Ook had hij gezegd : “inflation is a choice”. Torres combineerde deze uitspraken en vroeg of werkloosheid dan ook een keus is. Warsh antwoordde dat je niet duurzaam maximale werkgelegenheid kunt hebben bij hoge inflatie. De inflatiedoelstelling is dus toch een stapje hoger dan maximale werkgelegenheid. Verder stelde Torres nog een paar goede vragen over inflatiemaatstaven waarop Warsh niet al te overtuigend antwoordde.
Toen Torres klaar was, kreeg hij een compliment van de Republikeinse voorzitter van de commissie. Met een ‘boks’ begroetten ze elkaar toen Torres de zaal verliet. Uit dat compliment en die ‘boks’ sprak voor mij een hoop respect tussen de jonge Democraat en de veel oudere Republikein. Dat geeft de burger moed in een tijd van ongekende polarisatie.
Ook werd duidelijk dat de Fed zich onder Warsh zal focussen op haar kerntaken en de zogeheten ‘mission creep’ van de laatste jaren zal terugdraaien. De neiging om zich steeds meer met onderwerpen als diversiteit en klimaat bezig te houden was bij de Fed sowieso veel minder dan bij de ECB en met de nieuwe koers onder Warsh wordt het verschil met de ECB wel erg groot.
Ook het begrotingsbeleid speelt een rol bij de inflatie
Voorgangers van Warsh maakten er een gewoonte van, als ze daartoe aanleiding zagen, te waarschuwen dat de overheidsfinanciën in de VS zich op een onhoudbaar pad bevinden. Jay Powell heeft dat in het recente verleden meermaals gedaan. Hij voegde daar dan wel steevast aan toe dat hij zich realiseerde dat de overheidsfinanciën buiten het mandaat van de Fed liggen. Warsh lijkt nog een stap verder te gaan. Ik denk dat hij helemaal geen oordeel over de overheidsfinanciën zal uitspreken. Onder het mom van ‘ik ga niet zeggen wat jullie moeten doen en dan verwacht ik dat jullie je ook niet met mijn werk bemoeien’.
Zo simpel is het helaas waarschijnlijk niet voor Warsh. Dit is geen exacte wetenschap. Volgens de relatief jonge ‘Fiscal Theory of the Price Level’, wordt inflatie niet zozeer door het monetaire beleid maar door het begrotingsbeleid bepaald. Laten we ervan uitgaan dat zowel het monetaire beleid als het begrotingsbeleid invloed hebben op de inflatie. Als het begrotingsbeleid een hoop inflatie veroorzaakt, wordt het voor de centrale bank moeilijker om de inflatiedoelstelling te halen. Helemaal ingewikkeld wordt het wanneer in zo’n situatie de houdbaarheid van de overheidsfinanciën wordt betwijfeld en financiële instabiliteit dreigt. Warsh werd niet onder druk gezet om uit te leggen hoe de Fed onder zijn leiding op zulke omstandigheden zou reageren. Ik vermoed dat de Fed, ook onder zijn leiding, dan gewoon overheidsschuld zal opkopen. Financiële stabiliteit bewaren is dan toch even belangrijker dan prijsstabiliteit. Mijn conclusie: ik ben ervan overtuigd dat Warsh volledig gecommitteerd is aan het realiseren van de inflatiedoelstelling van de Fed, maar als puntje bij paaltje komt niet tegen elke prijs. En eerlijk gezegd is dat maar goed ook.