Dat is de titel van mijn tweewekelijkse column die afgelopen vrijdag in de Telegraaf stond.
Hier is de volledige tekst.
Oké, ik ben op politiek gebied geen doorgewinterde duider. Sta mij toch toe vragen te stellen over het akkoord waarmee onze nieuwe minderheidsregering van start wil gaan.
In 2023 behaalde BBB bij de verkiezingen voor de Provinciale Staten een grote overwinning omdat veel mensen het toenmalige stikstofbeleid en hoe dat voor de boeren uitpakte zat waren. De partijen die nu een minderheidsregering gaan vormen, waren voor dat beleid verantwoordelijk. Hoe gaan de nu voorgenomen plannen vallen? Blijft maatschappelijke onvrede dit keer achterwege?
Later in 2023 werd de PVV veruit de grootste partij in de Tweede Kamer omdat veel burgers de grootscheepse asielmigratie zat waren. Nu hoopt het aanstaande kabinet-Jetten vooral dat Europese maatregelen de asielinstroom gaan beperken, terwijl men probeert Nederland minder aantrekkelijk te maken voor asielmigranten. Is dat voldoende om de maatschappelijke onvrede over dit onderwerp te beteugelen?
Toen Jetten minister van klimaat en energie was, gaf hij in de Tweede Kamer lachend toe dat de miljarden die wij aan klimaatbeleid uitgeven een volstrekt verwaarloosbare invloed op de opwarming van de aarde hebben. Daarmee lachte hij zijn eigen beleid uit. Het nu demissionaire kabinet zette dat beleid desondanks gewoon voort en het aanstaande kabinet-Jetten is van zins dat voorbeeld te volgen.
Buiten onze landsgrenzen wordt inmiddels een opmerkelijke draai gemaakt. Voormalig vooraanstaand klimaatalarmist Bill Gates meent nu dat klimaatverandering geen existentiële bedreiging voor de mensheid vormt. Onze Oosterburen onderkennen dat hun Energiewende een fiasco is en gaan gascentrales bouwen. De Amerikanen zijn voor de tweede keer uit het Akkoord van Parijs gestapt. Verder bleken opkomende landen bij de laatste klimaattop in Brazilië vooral geïnteresseerd in meer geld van ons en haalde de door eurocommissaris Wopke Hoekstra bepleite doelstelling van ‘net zero’ de eindverklaring niet. Veel landen zwakken hun klimaatambities af, maar wij zetten door.
Jarenlang heb ik, toen ik in beleggingscommissies bij pensioenfondsen zat, bezwaar gemaakt tegen de gedachte dat investeren in de wapenindustrie moreel verwerpelijk is. Ik vond (en vind) dat een pensioenfonds zonder gêne in wapenproducenten kan beleggen, ook in producenten van kernwapens. Onze vrijheid wordt immers mede met dat soort wapens beschermd. Ik was een eenling. De veronachtzaming van onze defensie heb ik ook altijd onverstandig gevonden. Nu slaat het helemaal door de andere kant op. De bedragen die het aanstaande kabinet-Jetten aan defensie uit wil geven, overigens breed gedragen in de Tweede Kamer, gaan ver uit boven wat nodig is om de bedreiging waaraan we zijn blootgesteld het hoofd te bieden.
Om al deze beleidskeuzes te bekostigen moet de burger bloeden. Hogere lasten, langer doorwerken en minder zorg.
De cruciale vraag is niet waar de minderheidsregering politieke steun vandaan haalt om haar plannen uit te voeren. Cruciaal is hoeveel draagkracht in onze samenleving te vinden is voor het voorgenomen beleid.